AERIE

ART RESIDENCY

During our first trip to Aegina together, as we explored the island and the site, our clients shared a personal story that shaped our understanding of the place. At a time when the island was already being considered for a new chapter of life, they spoke to us about a necklace with strong emotional value. Its chain belonged to one client’s grandmother, while the eagle pendant, dating back to 1910, marked the beginning of our clients relationship. The necklace had been lost in the sea of Aegina and later, unexpectedly, found again. This experience was not felt as coincidence, but as a meaningful connection between memory and place. It created a strong emotional bond with the island and became the starting point of the architectural thinking. As the design evolved, the story was not treated literally. The chain became a way of thinking about space through sequence and repetition, unfolding gradually across the sloped landscape. The eagle introduced the idea of an aerie — a place that stands high, looks out to the horizon, and offers retreat. It suggests safety, warmth, and shelter, shaping an architectural experience where one can both observe the landscape and feel protected within it.

AAR — Aerie Art Residency is conceived as a continuous architectural landscape, unfolding as a fragmented sequence embedded into the steep terrain of Aegina. Rather than a single object, the project develops as a chain of connected spaces shaped by the land and its contours. A series of repeated, partially subterranean monolithic loops forms spaces for living, working, and artistic production. Solid and clearly defined, the loops are separated by voids that create courtyards and moments of pause. Subtle shifts in orientation frame long views toward the sea and the island of Moni, establishing a clear spatial sequence. Finished in a soft red powder tone and clad with small flat reddish tiles, the loops create a quiet continuity between building and ground. All communal spaces shared living areas, stone paths and stairways, outdoor rooms, wellness spaces, and the infinity pool are carved into a continuous stone datum that follows the site’s contour lines. Formed from Aegina’s volcanic red stone, this stone landscape becomes both ground and architecture, absorbing the project into the hillside. In contrast to the heavy stone and solid volumes, lightweight wooden shading structures, conceived as fragments of an eagle’s wings, extend across rooftops, paths, and open spaces. These elements filter light, create shade, and frame views, while maintaining a low, horizontal presence and a strong connection between inside and outside. Wellness unfolds throughout the landscape beneath these wing-like structures on rooftops, along stone paths and steps, and within shaded outdoor rooms experienced through movement, stillness, light, air, and uninterrupted views to the sea. The architecture is experienced as a calm spatial journey along the slope. Like a chain laid gently across the hillside. The presence of the eagle is diffused throughout the project shaping shade, movement, and view and gradually gathering into its aerie, a place of elevation, observation, and retreat that merges back into the mountain.

Κατά τη διάρκεια του πρώτου μας ταξιδιού μαζί στην Αίγινα, καθώς εξερευνούσαμε το νησί και το οικόπεδο, οι πελάτες μας μοιράστηκαν μαζί μας μια προσωπική ιστορία που διαμόρφωσε την κατανόησή μας για τον τόπο. Σε μια περίοδο όπου το νησί ήδη προοριζόταν για ένα νέο κεφάλαιο ζωής, μας μίλησαν για ένα κολιέ με έντονη συναισθηματική αξία. Η αλυσίδα ανήκε στη γιαγιά της μίας πελάτισσας, ενώ ο αετός-μενταγιόν, που χρονολογείται από το 1910, σηματοδοτούσε την αρχή της σχέσης των πελατών μας. Το κολιέ είχε χαθεί στη θάλασσα της Αίγινας και αργότερα, απρόσμενα, βρέθηκε ξανά. Η εμπειρία αυτή δεν εκλήφθηκε ως σύμπτωση, αλλά ως μια ουσιαστική σύνδεση ανάμεσα στη μνήμη και τον τόπο. Δημιούργησε έναν ισχυρό συναισθηματικό δεσμό με το νησί και αποτέλεσε το σημείο εκκίνησης της αρχιτεκτονικής σκέψης.

Καθώς η σύνθεση εξελισσόταν, η ιστορία δεν αντιμετωπίστηκε κυριολεκτικά. Η αλυσίδα μετατράπηκε σε έναν τρόπο σκέψης γύρω από τον χώρο, μέσα από ακολουθία και επανάληψη, που ξεδιπλώνεται σταδιακά πάνω στο επικλινές τοπίο. Ο αετός εισήγαγε την ιδέα της φωλιάς — ενός τόπου που στέκεται ψηλά, ατενίζει τον ορίζοντα και προσφέρει καταφύγιο. Υποδηλώνει ασφάλεια, ζεστασιά και προστασία, διαμορφώνοντας μια αρχιτεκτονική εμπειρία όπου κανείς μπορεί ταυτόχρονα να παρατηρεί το τοπίο και να αισθάνεται προστατευμένος μέσα σε αυτό.

Το AAR — Aerie Art Residency σχεδιάζεται ως ένα συνεχές αρχιτεκτονικό τοπίο, που αναπτύσσεται ως μια κατακερματισμένη ακολουθία ενσωματωμένη στο απότομο ανάγλυφο της Αίγινας. Αντί να αντιμετωπίζεται ως ένα μεμονωμένο αντικείμενο, το έργο εξελίσσεται ως μια αλυσίδα συνδεδεμένων χώρων που διαμορφώνονται από το έδαφος και τις χαράξεις του. Μια σειρά επαναλαμβανόμενων, μερικώς υπόσκαφων μονολιθικών βρόχων διαμορφώνει χώρους διαβίωσης, εργασίας και καλλιτεχνικής δημιουργίας. Συμπαγείς και σαφώς ορισμένοι, οι βρόχοι διαχωρίζονται από κενά που δημιουργούν αυλές και στιγμές παύσης. Διακριτικές μετατοπίσεις στον προσανατολισμό πλαισιώνουν μακρινές θέες προς τη θάλασσα και το νησί του Μονή, συγκροτώντας μια σαφή χωρική ακολουθία.

Με επένδυση σε μια απαλή κόκκινη απόχρωση πούδρας και επικάλυψη από μικρά επίπεδα κεραμικά πλακίδια σε κοκκινωπούς τόνους, οι βρόχοι δημιουργούν μια ήρεμη συνέχεια ανάμεσα στο κτίριο και το έδαφος. Όλοι οι κοινόχρηστοι χώροι — οι χώροι συλλογικής διαβίωσης, τα λιθόστρωτα μονοπάτια και οι σκάλες, τα υπαίθρια δωμάτια, οι χώροι ευεξίας και η πισίνα υπερχείλισης — χαράσσονται πάνω σε ένα συνεχές λίθινο επίπεδο που ακολουθεί τις υψομετρικές γραμμές του οικοπέδου. Σχηματισμένο από το ηφαιστειακό κόκκινο πέτρωμα της Αίγινας, αυτό το πέτρινο τοπίο γίνεται ταυτόχρονα έδαφος και αρχιτεκτονική, απορροφώντας το έργο μέσα στην πλαγιά.

Σε αντίθεση με τη βαρύτητα της πέτρας και των συμπαγών όγκων, ελαφριές ξύλινες κατασκευές σκίασης, σχεδιασμένες ως αποσπάσματα από τα φτερά ενός αετού, εκτείνονται πάνω από τις στέγες, τα μονοπάτια και τους ανοιχτούς χώρους. Τα στοιχεία αυτά φιλτράρουν το φως, δημιουργούν σκιά και πλαισιώνουν τις θέες, διατηρώντας παράλληλα μια χαμηλή, οριζόντια παρουσία και μια ισχυρή σύνδεση ανάμεσα στο μέσα και το έξω.

Η εμπειρία της ευεξίας ξεδιπλώνεται σε όλο το τοπίο κάτω από αυτές τις φτερόμορφες κατασκευές — στις στέγες, κατά μήκος των πέτρινων διαδρομών και σκαλοπατιών, καθώς και μέσα σε σκιασμένους υπαίθριους χώρους — βιώνεται μέσα από την κίνηση, τη σιωπή, το φως, τον αέρα και τις ανεμπόδιστες θέες προς τη θάλασσα.

Η αρχιτεκτονική βιώνεται ως μια ήρεμη χωρική διαδρομή κατά μήκος της πλαγιάς. Σαν μια αλυσίδα που απλώνεται απαλά πάνω στο τοπίο. Η παρουσία του αετού διαχέεται σε όλο το έργο, διαμορφώνοντας τη σκιά, την κίνηση και τη θέα, και σταδιακά συγκεντρώνεται στη φωλιά του — έναν τόπο ανύψωσης, παρατήρησης και καταφυγής, που τελικά συγχωνεύεται ξανά με το βουνό.

For more information about the AERIE project please visit circearchitecture.com

PROJECT CREDITS:

Principal Architect: Kirki Mariolopoulou

Design Team: Stylianos Axiotakis, Giannis Adrianos, Nefeli Kourinou, Daphne Gkogka

INFORMATION:

Location: Aegina, Attica, Greece

Area Total: 400 sqm

Project Year: In progress